20 mei

We rijden naar Yalova om  boodschappen te doen en bloggen in een groot winkelcentrum. Gelukkig is winkelketen Kipa weer terug.  Het is bloedheet 34 graden, dus een tweede keer een warenhuis met airco bezoeken is geen ramp. We hebben een nieuwe muis nodig voor de laptop. We kopen een ijshoorntje met fruit en daaroverheen warme chocolade   . Na veel omzwervingen komen we aan bij  de Zee van Marmaris bij Gepze. Om 18.00uur is het nog niet zo druk, maar naarmate de avond vordert komen er steeds meer mensen barbecueën, thee drinken, flaneren, vissen etc. Het is heel druk en gezellig.

 

 

 

 

 

 

 

Rond 24.00uur is iedereen vertrokken. Het is een fijne plek om te staan.

21 mei

Om 10,15uur weg richting Istanbul. Volgens TomTom zijn we om 11.30uur op de camperplaats. Dit wordt een uurtje later door langzaamrijdende file, maar het is heel indrukwekkend door de enorm hoge gebouwen van deze miljoenenstad . We zien ook al mooie gebouwen en om 12.30uur rijden we de camperplaats op met uitzicht op de Blauwe Moskee aan de enen kant en de Zee van Marmaris aan de andere kant. ’s Middags gaan we richting moskee en lopen eerst door een bazaar en gaan dan de Blauwe Moskee (1616) bezoeken. Het is goed dat ik mijn lange broek heb aangedaan en mijn hoofddoek mee heb anders had ik een lang blauw gewaad aan moeten trekken. Het is heel indrukwekkend (en druk) Hierna  drinken we ayran op een terrasje, en op de terugweg bezoeken we het mozaïek museum. Onvoorstelbaar hoe mensen van Voor Chr. dit konden maken. Om een uur of zes  eten we wat bij een restaurantje aan zee. Ook hier komen weer veel mensen in het park  om te barbecueën,  van kleuter tot oud en versleten, iedereen vermaakt zich. Wat een stad!

22 mei

Tegen 10.30uur gaan we richting Grote Bazaar. Onderweg zien we dat Wesley en Yolanthe hier al gestrikt zijn voor de theereclame. Ook in de Bazaar wordt ons verzekerd dat het heel goed gaat met Wesley bij voetbalclub  Galatasaray. De Grote Bazaar uit 1453 bestaat uit grote overdekte gangen met bogen en prachtig schilderwerk waar iedereen zijn handel aan de man probeert te brengen. Het zal de meesten niet verbazen dat ik een handnaaimachientje aanschaf voor in de camper.   Als we na een paar uur kapot zijn, gaan we terug met de taxi ( niet te geloven voor 7 lira=€3,20) We halen patat en broodjes (dat is hier onlosmakelijk met elkaar verbonden) en bakken kipfilet.

23 mei

Ondanks zeer onrustige nacht met blaffende honden, pratende mensen, een autoradio etc. besluiten we toch naar het Topkapi te gaan. We gaan met een taxi, maar we hoeven niets te betalen omdat het stukje te klein is (1 kilometer lopen vind ik vanochtend genoeg) We komen onderweg een schoenpoetser tegen die hele verhalen vertelt . We vinden het wel een raar mannetje, maar kunnen toch slecht nee zeggen. Hij smeert wat derrie op de schoenen van dick en de mijne worden bewerkt met een lapje . Hij vraagt of hij in mijn portemonnee mag kijken om aan te wijzen wat het kost en ik doe het ook nog. Hij grist er euro’s uit en Dick pakt het onmiddellijk  terug , maar s’avonds blijkt dat hij toch een biljet van 50 euro heeft gejat. Aangekomen bij het Topkapi complex gaan we niet het hele paleis in. Dat is veel te groot, maar we beperken ons tot een bezoek aan  de mausolea (is dit  het meervoud?)  die bij de Haghia Sophia horen. Later gaan we in de rij voor een kaartje om de Kerk van de heilige wijsheid te bezichtigen. Hij is meer dan 1400 jaar oud en heel indrukwekkend. Prachtige mozaïeken  en bewerkte pilaren. Echt een aanrader.  Weer buiten moeten we even pinnen en lopen een man tegen het lijf die ons meeneemt naar zijn broer(?) die Nederlands  spreekt. We krijgen eerst thee en je raadt het al we zijn  wel in Istanbul, hij wil verkopen. We weten niet hoe gauw we kunnen verdwijnen.   Dan eerst wat eten en dan naar de Basilicacisterne (uit 532) wel indrukwekkend met de Byzantijnse  zuilen en de 2 Medusahoofden. We lopen terug naar de camper en vertrekken meteen. We moeten teveel afrekenen voor de camperplaats (volgen ons  2 dagen en volgens hun 2 dagen en 3 uur, dus 3 dagen???  maar zij bedienen de slagboom dus!!! betalen). Nu richting  Griekenland.        In Tekirdag nog even boodschappen doen en morgen nog 100 km vanaf het benzinestation  waar we een beetje scheef, de nacht doorbrengen.

24 mei

Aangezien de camper schever stond als we dachten ligt mijn halve matras ernaast, dus niet zo raar dat mijn been steeds uit bed viel, maar dat is niet zo erg. We rijden richting grens met nog voor 30 lira in de tank, moet kunnen want in Griekenland is de diesel veel goedkoper. Bij de turks/griekse grens aangekomen zegt de douane beambte ‘Geerling’ en op mijn bevestiging is het antwoord ‘Go’ en dat doen we. We zijn in no time  over beide de grenzen.) We verwachten een aantal tankstations  maar er is er in geen velden of wegen een te ontdekken. PROBLEEM!!!!!!! We stoppen bij wegwerkers  en die zeggen na beraad onderling dat we na 10 km moeten wachten op de parkeerplaats. We halen het en daar komt de  auto met wegwerkers aan. Die hebben een jerrycan met 10 liter diesel  en wij zijn voorlopig geholpen.  Een stukje verderop kunnen we de hoofdweg af en dichtbij is een tankstation. He he.   Verderop bij Vrasna gaan we het dorp in om euro’s te pinnen (dat zal wel moeten als er €50 is gejat)  en in een winkel te kijken hoe de prijzen liggen in Griekenland momenteel.  Voor ons is het goedkoop, hoe het voor de Grieken is weten we natuurlijk niet. Om 18.00 uur passeren we de grens van Macedonië. We kunnen in Griekenland al de klok een uur  terug zetten. Na een uurtje zien we plotseling het bord van Hotel Romantique wat we kennen van de heenweg. We zitten en eten er weer heerlijk op het terras aan het meer  en staan weer op precies dezelfde plek als op de heenreis  .

25 mei

Dick denkt dat hij een kortere weg weet naar de autobaan, maar plotseling is er grote consternatie als we aan de verkeerde kant de tolpoortjes in willen rijden. We draaien natuurlijk en dan vragen we de weg. Een zeer goed Engels sprekende Macedoniër zegt ons achter hem aan te rijden en wijst ons de weg tot aan de autobaan. Die hadden we zelf nooit gevonden, want ook TomTom liet het afweten. In Macedonië hebben we een zeer slechte weg, dus waarom we tot driemaal toe tol moeten betalen is ons een raadsel.  Het is heel vervelend rijden door de spoorvorming.  Om 11.30uur aan de grens van Servië.  Ook hier werk aan de weg, zeker 100km dat valt tegen.  Om 18.15uur zijn we bij Hongarije. Wat op de heenweg  € 21,50 kostte voor de twee vignetten, ( Hongarije en Oostenrijk) is  nu 24 €  geworden.  Meteen over de grens gaan we de grote weg af en vinden heel snel een Czarda, waar we iets voorgeschoteld krijgen dat er onsmakelijk uitziet, maar bij nader inzien wel redelijk lekker is. We kunnen er ook overnachten.

26 mei

Prima geslapen en zo weer op de snelweg. Ik doe mijn winterkleren weer aan want het is hier heel koud en regen. Bijna de hele dag hebben we buientegen 18.00uur besluiten we te stoppen en  rijden een klein dorp in.  We staan bij het zwembad, erg mooi.

 27 mei

 

Alle grensplaatsen geven geen problemen meer en zo rijden we om 19:00 weer Nederland in en we verbazen ons over het mooie weer (achteraf gezien een van de weinige mooie dagen)

Deze hele trip heeft bijna 2 maanden geduurd, en we hebben bijna 13.000 km op de teller gezet. Het heeft ons een onvergetelijke tijd bezorgd

 

 

 

13mei

We horen om 6.00uur wat bootjes wegvaren, maar verder is het heel stil. We gaan vandaag nuttige dingen(laten)doen. Eerst veel vuilnis kwijt raken. Daarna gaan we tanken (dat doet men hier voor je) en tijdens het nuttigen van een kopje thee wordt onze camper zeer grondig gewassen en van water voorzien.

 We geven een biljet van 10 lira (nog geen €4,50) en we worden door hem met beide handen uitgezwaaid.  In Sinop bezoeken we de Carrefour, een luguber ondergronds winkeltje. Er komt mist uit zee opzetten en het gaat regenen. In Turkeli  worden we  door het halve dorp verwezen naar het Internetcafe. Daar aangekomen met de laptop, blijkt er geen Wifi te zijn. Met behulp van een vertaalprogramma en een opgetrommelde Engels  sprekende vriend komen we er achter dat het niet toegestaan is om Wifi te hebben om illegaliteit tegen te gaan.  We mogen echter vergezeld van thee naar boven en krijgen daar een aansluiting, dus kunnen we alsnog de blog publiceren, alleen mail en bankzaken kunnen we niet regelen. Onderweg zie ik bij een stop nog een jonge hazelworm en een jonge vos die voor onze auto oversteekt.  We vinden een heel mooie plek aan de Zwarte Zee.

14 mei

Het is prachtig weer en het uitzicht op de zee is magnifiek. Bij Inebolu zien we een prachtig huis en hier nemen we (voorlopig?) afscheid van de Zwarte Zee en gaan richting Kastamonu. Het is hier prachtig groen en er is heel veel bos. In de stad aangekomen gaan we Doner eten. We komen eerst een jong meisje tegen die laat zien hoe we zonnepitten moeten eten .

Daarna gaan we naar een oude moskee waar op de binnenplaats winkeltjes zijn. Ik koop een hanger en een blouse met hand geverfde figuren erop.  Er staan bijzondere  houten huizen. Daarna de verplichte boodschappen  bij Migros. Voordat we de parkeerplaats oprijden wordt onze camper met een spiegel bekeken aan de onderkant(????) We gaan lekker winkelen want het weer is echt slecht . We rijden door en we komen aan in Arac, waar we een prachtige plek vinden bij een school. Het stortregent.  We worden onmiddellijk uitgenodigd om  binnen thee te komen drinken. Het blijkt een tweejarige beroepsschool voor 12 tot 21jarige jongens en meisjes. We krijgen eerst koffie. Ze moeten allemaal hartelijk lachen als het voor mij echt te sterk is, daarna nog thee en dan kunnen we terug naar onze camper.

15 mei

Twee vechtende honden houden ons nogal uit de slaap, dus we vertrekken vroeg, uitgezwaaid door personeelsleden van de school. Onderweg rijden we een soort grindgroeve in, waar we een tijdje in de zon willen zitten. Er komen twee jongens aan met een beduimelde krant, waar ze in staan. Wij maken ervan dat ze dakloos zijn en geven wat geld. Ze zijn dankbaar, maar een uur later komt een van de twee weer terug (met de auto) en blijft vlak bij mij stokstijf staan. Ik vind het wat vervelend . We denken dat hij meer geld wil en besluiten maar weg te gaan, dit zit niet echt lekker  meer. Een stukje verder rijden we weer grindpad in en zien tussen oude en nieuwe graven een prachtige parkeerplaats incl. (gewone) toiletten. We betalen voor de parkeerplaats 10 lira incl  de geplande overnachting. We gaan kijken in het dorpje Yoruk, dat helemaal bestaat uit oude houten huizen. Er komen hier nogal wat bussen met toeristen. We kijken ons ogen uit.  In de middag  gaat het weer een tijd hard regenen. Na de bui  gaan we toch  nog maar even naar het museum in een Konak(herenhuis). Sipahioglu Konaghi. Het is geweldig leuk. De eigenaar wil na afloop nog op de foto in zijn winkeltje en vraagt ons de foto’s te mailen. Ik koop een kadootje voor een jarige vriendin en ook saffraan.  Ook moeten we nog even naar zijn huis om een foto van hem ( en zijn vriend ?)te maken.

16 mei

Dick gaat naar het dorp om een brood te halen, maar de bakker is geweest en het restaurant is nog niet open. De museumeigenaar ziet hem en Dick vraagt om brood. De man gaat naar zijn eigen huis en we krijgen zijn brood, hij wil er niets voor hebben en Dick krijgt ook nog een lift terug naar de camper.  We blijven nog een poosje op de mooie plek staan. Het oude kerkhof is indrukwekkend en het weer is prachtig.  Sinds gisteren hebben we problemen met onze” huishoudaccu” hoewel we pas in februari een nieuwe hebben laten installeren. Dan maar eerst naar een garage in Karabuk. Na veel heen en weer kletsen worden we door iemand van het bedrijf geëscorteerd naar een accu boer die binnen een half uur een nieuwe accu plaatst. Daar moeten we thuis maar weer achteraan.  Dan door naar  Safranbolu. Dit staat op de Unesco lijst, maar we vinden het veel te toeristisch. Er is wel een mooie oude moskee.  
Het is erg warm en we besluiten de stad uit te gaan. We kunnen geen goede plek vinden en gaan langs de weg staan. Niet erg prettig omdat de weg druk is, maar ja.

17 mei

Het valt alles mee met de herrie, maar Dick staat op (!!!!) met heel erge pijn in nek, schouder en rug . Met behulp van paracetamol en massage kan hij zich aankleden. Nog een poosje gewacht en dan wil hij weer rijden. Hij kan nu ook weer in de spiegels  kijken , wel een vereiste. In Zonguldak zien we een groot winkelcentrum. Ik ga in het restaurant even mijn bankzaken regelen en en passant koop ik een paar schoenen bij een grote keten die ik al vaker heb gezien en die prachtige leren  Duitse  schoenen liggen hier  voor de helft van de prijs. Onderweg denk ik dat ik volksdansers zie. Ik ga eerst alleen kijken maar het blijken meisjes met een beperking te zijn die in kostuum zingen voor ouders  en familie.

Ik denk dat we nogal afleidend werken en gaan weer verder.  Als we besluiten de Zwarte Zee te verlaten  (we hebben toch nog een zeer kleine golfslag gezien)  gaan we aan de rand van  een tankstation even kijken waar we naar toe zullen gaan. Ze komen onmiddellijk thee aanbieden en gelukkig hebben we nog gas nodig, want onze twee gastanks zijn aardig leeg. Ook water  kunnen we nog gratis innemen. Al zoekende naar een plekje komen we uiteindelijk om 20.00uur  aan in Abant bij en restaurantje.

De jongen begrijpt totaal niet wat we willen, maar we gaan er maar gewoon staan. Na het eten gaat Dick 5 lira brengen en dat is eigenlijk niet nodig , maar we moeten wel thee drinken. Het is ontzettend heet in de kamer van het restaurant en als ik wil betalen mag dat absoluut  niet.

18 mei

We zien niemand meer bij het weggaan dus kunnen ook niet bedanken voor de prima plek. We rijden 17 km. naar Mudurnu. Een heel leuke plaats met mooie Osmaanse huizen
en een heel gezellige markt, waar we nogal veel inkopen doen.  Boontjes, abrikozen, aardappelen, brood, roomboter, pinda’s, een overhemd, een hanger en een horloge. We rijden verder en vinden een geweldige plek tussen de bomen, waar we de hele middag  buiten zitten. Zo nu en dan komt er iemand uit het dorp even kletsen.                                                                                 Tegen  16.30uur komt de ijscoman langs . ze bieden ons een gratis ijsje aan en vertrekken weer.

19 mei

Om 12.00uur vertrekken we van de prachtige plek en gaan richting Iznik. De temperatuur is inmiddels gestegen tot boven de 30 gr en eigenlijk best benauwd.  Onderweg gaan we een foto maken van een klein moskeetje. Daar zitten 4 mannen die aan het kersen eten zijn. We wordenuitgenodigd om mee te komen eten.

We doen dat even, maar  het communicatie probleem is groot. Ze kunnen niet lezen, dus aan het woordenboekje hebben we ook niets. Ook onze routekaart gaat weer in onze tas. We bedanken ze hartelijk  en gaan verder naar Geyve. Hier komen we bijna niet meer  uit. Vandaag is het Nationale Feestdag , Onafhankelijkheidsdag, maar we merken er niets van , alleen zeer grote vlaggen met het hoofd van Ataturk op de overheidsgebouwen. Wanneer we in Iznik aankomen willen we een internetcafé  zoeken, maar het is zo druk dat we het stadje niet inkomen. Dan maar naar het water het Iznik meer . Er zitten allemaal families die aan het barbecueën zijn. Een jong stel vraagt of we vuur hebben. Ja natuurlijk. We worden gevraagd om later ook te komen eten als de rest van de familie is gearriveerd. Dat doen we niet, maar op een gegeven moment komen ze met kersen  en erik(jes) aanzetten.

Als we zelf bijna gaan eten komt er nog salade en gebraden kip. Dit zijn moderne turken met spijkerbroek etc. en geen hoofddoek. We gaan later toch ergens anders staan aan het meer omdat het te druk is met auto’s.

 

 

8 mei

Om 11 uur vertrekken we van de camping. We betalen teveel, maar gaan niet in discussie. We gaan even winkelen in Trapzon, maar dat is te luxe. Van Pierre Cardin tot Nike winkels en alles erboven en ertussen. Langs de Zwarte Zee is aardig, maar ik zeg tegen Dick dat ik het zo’n slome zee vind. Eerst moet hij erg lachen, maar hij begrijpt wel wat ik bedoel. Geen golfslag, bijna geen strand, saai grijs water. Bij Tirebolu gaan we even het vissersplaatsje in. Het is heel leuk, maar de jeugd weet niet van ophouden met aandacht trekken.  We gaan weer verder want we hebben er niet zo’n zin in. We gaan het dorp Espiye in, maar daar rijden we ons vast in de weekmarkt .

Er is nog een klein stukje weg over en daar rijden we met moeite achter langs kramen met neerhangende touwen en aan de andere kant bomen en struiken. De kooplui en wij zijn niet blij met de situatie, maar we komen er vanaf met krassen.    We gaan vanaf  Giresun richting zuiden en komen een tentje tegen waar de restauranteigenaar  voor ons twee porties  Kofte met pepers  op de grill klaar maakt.

Het is wel prijzig, maar heel erg lekker en dat is het voornaamste.

9 mei

Om 10.00uur rijden we weg . Onderweg nog steeds heel veel hazelnootboomgaarden. In Dereli  is het weekmarkt en omdat we ons hier niet vastrijden is het voor mij feest als Dick de camper ergens kan parkeren. Ik geniet met volle teugen van prachtig opgestapelde groente , fruit en aardappelen.

Ik koop abrikozen, tomaten, snijbonen, kaas ,koekjes , brood etc. Even verderop het dorp uit zien we weer een prachtige waterval. Op het hoogste punt aangekomen (2200 meter) zien we een grote schaapskudde, waarvan een aantal schapen op een stuk sneeuw staan.

Hier ook weer crocussen, maar dan grote gele. We verbazen ons weer over de diverse landschappen en wat is het hier weer prachtig. Ineens hebben we een schitterend  zicht op een meertje, dus weer een kalenderplaatje.

Een stukje verder zien we een mooi plekje om te staan. Ik ga nog even in de zon en krijg een beetje lamme arm van al het zwaaien naar iedereen die langs komt met auto, vrachtwagen, tractor etc. , maar het is zo leuk. Na het eten komen er 3 jongetjes van hooguit 12 langs met een grote kudde koeien,

ze komen even goedendag zeggen en gaan weer verder. 

10 mei

 

We vertrekken met motregen maar onderweg gaat het harder regenen. De natuur wordt iets minder spectaculair, maar in de middag wordt het droog. We zijn rond 15.30uur in Amasya en gaan eerst boodschappen doen. We vinden een plek in de buurt van het centrum naast de treinrails en de moskee, ( stom natuurlijk).

Na het eten gaan we de stad in. Heel leuke boulevard langs de rivier de Yesilimark. Boven ons zijn de graven van de Pontische Koningen  (honderden jaren voor Christus) We gaan ook even de Sultan Beyazit moskee bekijken die uit rond 1500 stamt.

11 mei

We zitten verstijfd in bed om 4.15uur als de imam zijn luidsprekers  op onze camper richt en een half uur later als hij eindelijk is uitgeroepen, gaan meteen de treinen en auto’s  van start. Er komt dus niet veel meer  van slapen.  Na het verse brood van de tegenover wonende bakker en koffie zijn we weer mens en Dick besluit nog even wat foto’s te gaan maken van de bijzondere huizen  aan de rivier

en ik heb een tasje gezien gisteren, wat ik vandaag heb gekocht. Onderweg krijg ik een rode anjer aangeboden en ik vraag waarvoor dat is. Het is Moederdag.

We gaan ook nog even naar de weekmarkt.   Daarna gaan we  op zoek naar andere bezienswaardigheden. We vinden nog de Mehmet Pasja Camii(moskee) 

en het Academisch Ziekenhuis Complex.

Allebei  de moeite waard. Als we eindelijk het  toeristenburo  (1bij1 meter) hebben gevonden is het moeilijk vragen in het Turks wat we nog meer willen zien omdat we ook geen foto’s  hebben. We besluiten verder te gaan, want het is zaterdag en dan is iedereen toch in de stad te vinden. Het is erg warm.  Onderweg gaat het onweren en bliksemen, maar we vinden een prachtplek aan het stuwmeer. Het regent nog een beetje, maar de temperatuur is nog steeds 20 graden om 20.00 uur.

12 mei

Heerlijk rustig  uitgeslapen en vertrekken pas om 11.00uur. Het is een prachtige weg langs het meer. Onderweg zien we een schildpad die de weg over wil steken, niet zo handig misschien, dus Dick lokt hem terug en filmt hem ook. 

Als we het meer en het plaatsje Duragan verlaten zien we een heleboel velden onder water staan. Het zijn rijstvelden zoals we al vermoeden, heel bijzonder .

Dit gaat zeker 25 km. door. Als we 15 km. voor Sinop zijn zien we een nieuw aangelegd haventje waar we een mooie plek vinden.

2 mei

 

Om 9.00uur rijden we weg richting Kemalpasja, waar heel veel kleren, beddengoed etc.  te koop zijn. Er blijken Georgiërs in de winkels te staan en dingen zijn voornamelijk geprijsd in Georgisch geld, behalve in het prachtige chique winkelcentrum, dat er ook bij hoort.   Uiteindelijk vind ik niets. Om 12 uur rijden we weer richting  Rize , de theestad van Turkije. Overal zien we de theestruiken  om ons heen. Er wordt nog niet geoogst. We gaan richting Uzungol. We hebben gelezen dat er een schitterend bergmeer ligt op 1000 meter hoogte. Onderweg allemaal bloeiende rododendrons, azalea’s en rozen en de alom aanwezige witte en gele kwikstaarten  en zo nu en dan een roofvogel. Alleen de grote gele vlinder kunnen we vangen op een foto

  Of wij worden wat blase of de Turken hebben een ander idee van mooi, maar het is complete kermis aan het meer met heel veel stalletjes met werkelijk afschuwelijke souvenirs en zelfs een minaret verandert  ’s avonds  elke minuut van kleur.

We staan er wel weer geweldig  aan het meer (waar wij niets bijzonders aan zien).  Als we achter ons ineens Nederlands horen praten, blijkt er een heel grote groep Turkse  Nederlanders  een rondreis te maken en twee van hen uit Hilversum komen even bij ons kijken, heel leuk. We wisselen e-mail adressen uit en dan gaan ze weer. 

’s Avonds komen er nog meer Turkse  Nederlanders  een praatje maken.  De imam zingt hier in plaats van roepen.

 

3 mei
We worden pas om 9.30uur wakker en gaan eerst ontbijten. In het winkeltje komen we zowaar 2 Turks Nederlandse  jongedames tegen die in Hoorn wonen en met weer een andere groep reizen. Omdat we naar een apotheek moeten omdat Dick van een van zijn medicijnen  te weinig heeft meegenomen gaan we richting Bayburt. We worden echter achterop gereden door een aardige mijnheer die zegt dat de weg verderop is opgebroken. We moeten via de kustplaats Arakli. Eerst komen we weer in Of en gaan daar op zoek naar een Eczane (apotheek) . Ze zijn zeer bereidwillig , maar kunnen het middel niet vinden in de computer. We bellen met onze apotheek in Hoorn en krijgen door dat Ascal het werkzame middel is. Ook dat is te moeilijk en na overleg met onze huisarts zegt hij dat we maar gewoon kinderaspirines moeten nemen.  Als ik dat wil gaan halen is ineens alles dicht.  Iedereen is naar de moskee gegaan (het is natuurlijk vrijdag gebedsdag) Het duurt ongeveer een kwartier en dan komt iedereen weer terug met zijn eigen bidmatje.   We gaan door naar Arakli, maar nemen de verkeerde afslag en zitten op een doodlopende weg, weer terug  naar Arakli en eindelijk de goede. We stoppen  in een klein dorp Elender aan de bulderende rivier tegenover een Koran Internaat.

Als ik nog even buiten zit na het eten komt er iemand meteen weer thee brengen en later worden we uitgenodigd voor het eten, dit laatste slaan we af.

4 mei

De imam was vannacht vroeg, al om 3.15uur begint hij wel een kwartier te zingen en te roepen. We gaan om 9.00 uur weg  en nemen weer de verkeerde afslag. Een bijzonder  aardig stel mensen vertellen ons  waar de “goede” weg is. Dat begrip is nogal rekbaar, want we gaan zeker 25 kilometer over een enge, slechte bloedstollende en( volgens Dick )mooie weg.

Bovenop de pas maak ik foto’s van krokussen, blauwe druifjes etc.  Onderweg moeten we 2 keer door een riviertje rijden en dan te bedenken dat dit de hoofdweg is.

Onderweg is niemand te beroerd om even een praatje aan te knopen en ons de weg te wijzen , die we nu wel weten. Hoezo nieuwsgierig, maar we hebben alle tijd. Eindelijk komen we in het stadje Bayburth. We rijden naar het kasteel, maar het blijkt ontzettend vervallen. 

Verder richting Gumushane. Onderweg vinden we een mooie plek aan een kabbelend beekje.  Een man met een shovel  komt ons vertellen dat het water uit de bergen komt en we het best kunnen drinken.

5 mei

We slapen redelijk. Ik ben erg verkouden en heb hoofdpijn. We zitten nog even in de zon, maar die verdwijnt vrij snel. We gaan tanken en water innemen, maar het volk is hier veel minder vriendelijk. Dat hebben we gisteren ook al gemerkt, maar dachten dat het toeval was. Er wordt niet meer gezwaaid  en achterdochtig gekeken. We krijgen ook regen.  Ik probeer in Gumushane de “wereldberoemde” rozebottelsiroop  te kopen, maar ik word finaal uitgelachen en  ik had nog wel zo goed geoefend op het woord en het ook nog opgeschreven (????) We zijn voor we het weten bij Macka en gaan richting Sumela klooster. Dit is een misrekening want het is ontzettend druk en het is de eerste zondag dat het open is tot 18.00 uur. We besluiten terug te gaan naar een restaurantje waar op de heenweg iemand ons heeft staan wenken. Daar  aangekomen wil Dick toch niet in het kleine pad rijden. Jammer want dan begint de grote zoektocht. Onderweg is er heel veel mist op komen zetten. We passeren een camping, maar in de mist is dat ook niet aantrekkelijk.   Als we aankomen in Trapzon (239.000 inwoners)  zoeken we ons een ongeluk. Eerst bij een groot modern winkelcentrum, waar de parkeerplaatsen finaal vol zijn, dan naar de camping  waar een ketting over de weg gespannen is  , of dicht of verdwenen, daar komen we beiden niet verder mee.  Om 20.30uur vinden we uiteindelijk een plekje bij de vissershaven, beveiligd met een slagboom  en moet ik alsnog gaan koken. Er is een vliegveld vlakbij en het lijkt alsof  de vliegtuigen de camper in vliegen.

6 mei

We vertrekken weer vanuit ons veilige, maar lawaaierige (vliegtuigen)plekje en worden door een aardige meneer die bezig is met zijn oude vissersboot  gevraagd om thee te drinken. Het lijken kleine huisjes  met aan de voorkant minituintjes met kruiden, aardappelen, rozen etc

. Als we naar achter lopen, gaat er een wereld voor ons open. We zitten aan de haven en het is geweldig. De huisjes  hebben ook een bovenverdieping en worden ook gebruikt als weekend/zomerhuisje. Prachtig weer.

 

 

Als we verder gaan moeten we toch eerst naar  de Migros voor boodschappen. Een werkelijk schitterend groot overdekt winkelcentrum. Als we daar klaar zijn gaan we weer richting Macka en dan naar de camping die we zondag al gezien hebben. We komen er om ongeveer 12.00uur aan en gaan meteen de was doen. Vooral het beddengoed is belangrijk. Het lijkt lekker te drogen, maar dat valt toch wel wat tegen.  Tegen 18.00uur gaan we eten in het restaurant Dick neemt forel(van eigen kweek)

 

en ik kip. Jammer dat de kip niet gaar is, maar we zitten wel gezellig, met lekkere kaas en champignons met ui en salade en brood.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

7  mei

We gaan na het ontbijt met bedompt weer naar het Sumelaklooster.

We moeten eerst 15 lira betalen om in het Nationaal Park Altindere te komen,  maar boven is het mooi weer. We proberen eerst het pad te belopen, maar na 10 minuten houden we het voor gezien. We gaan weer terug en nemen een prive taxibus naar boven voor 9euro (de chauffeur blijft wachten) , 10 minuten over een schitterende weg. Dat we daar ter plekke nog 300 meter moeten lopen over een enge weg is maar goed dat we dat niet wisten. Ik krijg support van een aardige engelse dame van 86 die naar beneden komt en zegt: als ik het kan, kun jij het ook, heel langzaam (yavash zoals ze hier zeggen). Als we daar aankomen moeten we natuurlijk weer betalen om in het klooster te komen. We gaan over een lange steile trap  en zien ineens een heel prachtig overzicht van o.a. het in de rotsen uitgehakt kerkje, dat zowel van binnen als van buiten is beschilderd met fresco’s.

Het klooster is in de 4^de eeuw gesticht door twee Griekse monniken. De huidige ruïnes zijn meestal van veel later. Onze chauffeur heeft gewacht en onderweg kan Dick nog mooie foto’s maken. 

 

 

 

 Weer thuis gaan we eerst uitrusten en tegen 17.30uur begin ik aan de voorbereidingen voor het gourmetten. Jammer dat we het weer binnen moeten doen want het is koud en  mistig, maar het smaakt  voortreffelijk.