13mei

We horen om 6.00uur wat bootjes wegvaren, maar verder is het heel stil. We gaan vandaag nuttige dingen(laten)doen. Eerst veel vuilnis kwijt raken. Daarna gaan we tanken (dat doet men hier voor je) en tijdens het nuttigen van een kopje thee wordt onze camper zeer grondig gewassen en van water voorzien.

 We geven een biljet van 10 lira (nog geen €4,50) en we worden door hem met beide handen uitgezwaaid.  In Sinop bezoeken we de Carrefour, een luguber ondergronds winkeltje. Er komt mist uit zee opzetten en het gaat regenen. In Turkeli  worden we  door het halve dorp verwezen naar het Internetcafe. Daar aangekomen met de laptop, blijkt er geen Wifi te zijn. Met behulp van een vertaalprogramma en een opgetrommelde Engels  sprekende vriend komen we er achter dat het niet toegestaan is om Wifi te hebben om illegaliteit tegen te gaan.  We mogen echter vergezeld van thee naar boven en krijgen daar een aansluiting, dus kunnen we alsnog de blog publiceren, alleen mail en bankzaken kunnen we niet regelen. Onderweg zie ik bij een stop nog een jonge hazelworm en een jonge vos die voor onze auto oversteekt.  We vinden een heel mooie plek aan de Zwarte Zee.

14 mei

Het is prachtig weer en het uitzicht op de zee is magnifiek. Bij Inebolu zien we een prachtig huis en hier nemen we (voorlopig?) afscheid van de Zwarte Zee en gaan richting Kastamonu. Het is hier prachtig groen en er is heel veel bos. In de stad aangekomen gaan we Doner eten. We komen eerst een jong meisje tegen die laat zien hoe we zonnepitten moeten eten .

Daarna gaan we naar een oude moskee waar op de binnenplaats winkeltjes zijn. Ik koop een hanger en een blouse met hand geverfde figuren erop.  Er staan bijzondere  houten huizen. Daarna de verplichte boodschappen  bij Migros. Voordat we de parkeerplaats oprijden wordt onze camper met een spiegel bekeken aan de onderkant(????) We gaan lekker winkelen want het weer is echt slecht . We rijden door en we komen aan in Arac, waar we een prachtige plek vinden bij een school. Het stortregent.  We worden onmiddellijk uitgenodigd om  binnen thee te komen drinken. Het blijkt een tweejarige beroepsschool voor 12 tot 21jarige jongens en meisjes. We krijgen eerst koffie. Ze moeten allemaal hartelijk lachen als het voor mij echt te sterk is, daarna nog thee en dan kunnen we terug naar onze camper.

15 mei

Twee vechtende honden houden ons nogal uit de slaap, dus we vertrekken vroeg, uitgezwaaid door personeelsleden van de school. Onderweg rijden we een soort grindgroeve in, waar we een tijdje in de zon willen zitten. Er komen twee jongens aan met een beduimelde krant, waar ze in staan. Wij maken ervan dat ze dakloos zijn en geven wat geld. Ze zijn dankbaar, maar een uur later komt een van de twee weer terug (met de auto) en blijft vlak bij mij stokstijf staan. Ik vind het wat vervelend . We denken dat hij meer geld wil en besluiten maar weg te gaan, dit zit niet echt lekker  meer. Een stukje verder rijden we weer grindpad in en zien tussen oude en nieuwe graven een prachtige parkeerplaats incl. (gewone) toiletten. We betalen voor de parkeerplaats 10 lira incl  de geplande overnachting. We gaan kijken in het dorpje Yoruk, dat helemaal bestaat uit oude houten huizen. Er komen hier nogal wat bussen met toeristen. We kijken ons ogen uit.  In de middag  gaat het weer een tijd hard regenen. Na de bui  gaan we toch  nog maar even naar het museum in een Konak(herenhuis). Sipahioglu Konaghi. Het is geweldig leuk. De eigenaar wil na afloop nog op de foto in zijn winkeltje en vraagt ons de foto’s te mailen. Ik koop een kadootje voor een jarige vriendin en ook saffraan.  Ook moeten we nog even naar zijn huis om een foto van hem ( en zijn vriend ?)te maken.

16 mei

Dick gaat naar het dorp om een brood te halen, maar de bakker is geweest en het restaurant is nog niet open. De museumeigenaar ziet hem en Dick vraagt om brood. De man gaat naar zijn eigen huis en we krijgen zijn brood, hij wil er niets voor hebben en Dick krijgt ook nog een lift terug naar de camper.  We blijven nog een poosje op de mooie plek staan. Het oude kerkhof is indrukwekkend en het weer is prachtig.  Sinds gisteren hebben we problemen met onze” huishoudaccu” hoewel we pas in februari een nieuwe hebben laten installeren. Dan maar eerst naar een garage in Karabuk. Na veel heen en weer kletsen worden we door iemand van het bedrijf geëscorteerd naar een accu boer die binnen een half uur een nieuwe accu plaatst. Daar moeten we thuis maar weer achteraan.  Dan door naar  Safranbolu. Dit staat op de Unesco lijst, maar we vinden het veel te toeristisch. Er is wel een mooie oude moskee.  
Het is erg warm en we besluiten de stad uit te gaan. We kunnen geen goede plek vinden en gaan langs de weg staan. Niet erg prettig omdat de weg druk is, maar ja.

17 mei

Het valt alles mee met de herrie, maar Dick staat op (!!!!) met heel erge pijn in nek, schouder en rug . Met behulp van paracetamol en massage kan hij zich aankleden. Nog een poosje gewacht en dan wil hij weer rijden. Hij kan nu ook weer in de spiegels  kijken , wel een vereiste. In Zonguldak zien we een groot winkelcentrum. Ik ga in het restaurant even mijn bankzaken regelen en en passant koop ik een paar schoenen bij een grote keten die ik al vaker heb gezien en die prachtige leren  Duitse  schoenen liggen hier  voor de helft van de prijs. Onderweg denk ik dat ik volksdansers zie. Ik ga eerst alleen kijken maar het blijken meisjes met een beperking te zijn die in kostuum zingen voor ouders  en familie.

Ik denk dat we nogal afleidend werken en gaan weer verder.  Als we besluiten de Zwarte Zee te verlaten  (we hebben toch nog een zeer kleine golfslag gezien)  gaan we aan de rand van  een tankstation even kijken waar we naar toe zullen gaan. Ze komen onmiddellijk thee aanbieden en gelukkig hebben we nog gas nodig, want onze twee gastanks zijn aardig leeg. Ook water  kunnen we nog gratis innemen. Al zoekende naar een plekje komen we uiteindelijk om 20.00uur  aan in Abant bij en restaurantje.

De jongen begrijpt totaal niet wat we willen, maar we gaan er maar gewoon staan. Na het eten gaat Dick 5 lira brengen en dat is eigenlijk niet nodig , maar we moeten wel thee drinken. Het is ontzettend heet in de kamer van het restaurant en als ik wil betalen mag dat absoluut  niet.

18 mei

We zien niemand meer bij het weggaan dus kunnen ook niet bedanken voor de prima plek. We rijden 17 km. naar Mudurnu. Een heel leuke plaats met mooie Osmaanse huizen
en een heel gezellige markt, waar we nogal veel inkopen doen.  Boontjes, abrikozen, aardappelen, brood, roomboter, pinda’s, een overhemd, een hanger en een horloge. We rijden verder en vinden een geweldige plek tussen de bomen, waar we de hele middag  buiten zitten. Zo nu en dan komt er iemand uit het dorp even kletsen.                                                                                 Tegen  16.30uur komt de ijscoman langs . ze bieden ons een gratis ijsje aan en vertrekken weer.

19 mei

Om 12.00uur vertrekken we van de prachtige plek en gaan richting Iznik. De temperatuur is inmiddels gestegen tot boven de 30 gr en eigenlijk best benauwd.  Onderweg gaan we een foto maken van een klein moskeetje. Daar zitten 4 mannen die aan het kersen eten zijn. We wordenuitgenodigd om mee te komen eten.

We doen dat even, maar  het communicatie probleem is groot. Ze kunnen niet lezen, dus aan het woordenboekje hebben we ook niets. Ook onze routekaart gaat weer in onze tas. We bedanken ze hartelijk  en gaan verder naar Geyve. Hier komen we bijna niet meer  uit. Vandaag is het Nationale Feestdag , Onafhankelijkheidsdag, maar we merken er niets van , alleen zeer grote vlaggen met het hoofd van Ataturk op de overheidsgebouwen. Wanneer we in Iznik aankomen willen we een internetcafé  zoeken, maar het is zo druk dat we het stadje niet inkomen. Dan maar naar het water het Iznik meer . Er zitten allemaal families die aan het barbecueën zijn. Een jong stel vraagt of we vuur hebben. Ja natuurlijk. We worden gevraagd om later ook te komen eten als de rest van de familie is gearriveerd. Dat doen we niet, maar op een gegeven moment komen ze met kersen  en erik(jes) aanzetten.

Als we zelf bijna gaan eten komt er nog salade en gebraden kip. Dit zijn moderne turken met spijkerbroek etc. en geen hoofddoek. We gaan later toch ergens anders staan aan het meer omdat het te druk is met auto’s.