28 april

We rijden weg bij het ziekenhuis van Igdir, een heel fijne rustige plek en we gaan richting Kars. We rijden een prachtige route langs bergen die uit allerlei verschillende kleuren bestaan. Zo iets moois hebben we nog nooit gezien. Het varieert  van donkerrood naar oranje, geel, grijsgroen en felgroen. We verwachten hier een grensovergang naar Armenie, maar die zien we niet. Onderweg gaan we ergens staan om te lunchen en in de zon te zitten. Als we In Kars aankomen ga ik eerst even boodschappen doen bij de Migros en aangezien we voor een internetcafe staan, gaat Dick vast aan de gang met het blog. Dat lukt, we krijgen weer thee en gaan verder de stad in. We parkeren op een omheind parkeerterrein en besluiten er te blijven overnachten. Jammer dat de winkels veelal dicht zijn, maar ja, bloemkool met een gehaktbal  eten, lokt ons ook wel.

29 april

Er zit nu iemand in het hokje van de parkeerplaats maar we hoeven niets te betalen. We hebben heel goed geslapen en er was geen herrie. Zelfs de imam liet het afweten. Om 9.45 uur vertrekken we en gaan richting Ardahan. We zijn inmiddels wel gewend aan koeien op de weg, maar buiten de stad zijn het er wel erg veel. Er blijkt een koeienmarkt.   Even verderop gaan we tanken bij 2 Koerdi(vertellen ze trots zelf) ze vragen hoe wij in Holanda over de Koerden denken en daar gaan we maar niet op in. Het zijn leuke kerels die lekker een potje Tavla ( een kruising tussen dammen en backgammon) zitten te spelen. Dat doet hier overigens iedereen vooral op het terras, en met thee. Ze helpen ons met het vullen van de schoonwatertank en krijgen  weer een glaasje thee. Onderweg is er heel veel landbouw en veeteelt, ook op grote hoogte. We zien onderweg ook weer de schoolkostuums van de meisjes in geruite plooirokjes.  We stijgen steeds meer en rijden ondertussen door grote sneeuwvlaktes. Ik zie in de verte nog een vosje en het is adembenemend mooi. Langs de weg zijn er grote sneeuwmuren.  We zitten op 2470 meter.  Voorbij Ardahan  verandert het landschap en gaat het lijken op Oostenrijk. Prachtige grazige weiden en kleine riviertjes met op de achtergrond besneeuwde pieken en zelfs de houten chalets ontbreken niet. Volgens  de Capitoolgids en het Turks toeristenbureau komen we nu in het lieflijke bergdorpje Savsat, wij hebben niet meer kunnen zien dan flats en en vieze autogarages.    Voor Artvin  gaat het riviertje over in breder water, dat zo nu en dan door een kloof gaat, schitterend . Op een gegeven moment lijkt het wel of we aan de fjorden  van Noorwegen staan. We besluiten hier te overnachten.  Om 20.30 uur wordt er geklopt. Er staat een politieauto met zwaailicht en er komen twee leden van de Jandarma , waarvan een met een geweer even de paspoorten bekijken. Allervriendelijkst  gaan ze ook weer weg en wensen ons een goede nachtrust.

30 april

Terwijl iedereen in Nederland zich opmaakt voor Koningsdag  staan wij op een prachtige plek en worden  tijdens het klaarmaken van het ontbijt al goedemorgen gewenst door een turkse meneer op een paard met een erg mooi kostuum aan.  Als we na het ontbijt nog wat in de zon zitten komt er een grote schapen langs en een van de honden komt even binnen kijken. (!!!!!!!)  Om 11.00 uur rijden we weg en zien de nog in aanbouw zijnde stuwdam (misschien is dat de verklaring dat we het water op geen enkele kaart zien)  en nemen even een kijkje bij de werkers. Het gevolg is natuurlijk dat we weer thee moeten drinken  bij de opzichter, met brood en heerlijke kaas uit Kars. Er staat ook  nog brood en komkommer  en tomaat, maar we hebben nog niet zo lang geleden ontbeten.  Het stadje Artvin is uiterst modern wat betreft gebouwen en flats.  Hier geen hoofddoek en plooirok te zien, wel skinny jeans en mooi aangeklede meiden.  De onelegante wijde bloemetjesbroeken van west Turkije hebben al lang plaats  gemaakt voor lange rokken. Bij Borcka rijden we richting Georgië en bij het plaatsje Karsikoy zien we bij het water een prachtige picknickplaats.  We gaan lunchen  en na een poosje komen er twee mannen  en die vragen of we thee willen. Nadat Dick heeft gezegd dat hij niet hoeft, komen ze met een groot blad met allerlei koekjes en theepot bij ons zitten. We gaan weer communiceren  met behulp van woordenboek.  Het blijken  de burgemeester en de imam te zijn en er komen nog twee  gemeentewerkers bij zitten.  Omdat het allemaal nogal lang duurt vraag ik of we de nieuwe moskee mogen zien.  De oude is onder water gelopen toen de dam is gemaakt . Hij is 10 jaar oud en prachtig. Ik hul me natuurlijk in mijn grote hoofddoek en ik krijg zelfs boven een bankje  en een soort plastic gebedskralen  om neer te knielen. Daar zit ik dan tussen de imam en de gemeentewerker. Ik krijg wel bijna de slappe lach, maar weet me in te houden. We worden verder nog rondgeleid  door het kantoor, de gemeenschappelijke ruimte en de recreatiezaal met tafeltennis. Dan kunnen we afscheid nemen en gaan nog lekker in de zon zitten.

1 mei

We worden gewekt door bellengerinkel van de schapen.  De herders zetten ook twee paarden neer om te grazen en ze komen even kletsen.  Om 10.00uur rijden we weg richting Georgië. We moeten langs Hopa en zien vlak bij de grens heel veel kledingwinkels. We willen er op de terugweg even heen gaan (beter gezegd ik) . We zijn precies om 12.00 uur bij de grens en sluiten aan bij een lange rij. Het gaat niet vlot, maar het eerste uur  is snel voorbij. Dat er nog enkele zullen volgen weten we dan gelukkig nog niet. We moeten ettelijke keren onze paspoorten en autopapieren  laten zien  en het wordt allemaal niet begrepen. We moeten ergens gaan parkeren en Dick gaat met alle papieren naar de Turkse grensovergang.  Dan breekt de hel  los. De camper staat niet goed geparkeerd en of ik hem maar even ergens anders wil neerzetten. Ik gebaar dat het niet gaat en dan word ik op een gegeven moment opzij geduwd en gaat er iemand op de bestuurdersplaats zitten. Ik roep nog heel hard      NEE    NEE. Hij kan de auto niet starten en Dick heeft zijn telefoon niet meegenomen.  Er komen nog meer mensen bij en het lukt niemand om de auto aan de praat te krijgen.  Na 1 ½ uur komt Dick terug en ik ben helemaal in tranen van de stress.  Dan moet hij weer weg met andere papieren want de camper is niet ingevoerd bij de Grieks-Turkse grens. Over en weer bellen en om 16.00 uur kunnen  we eindelijk Georgië  in. Er is eigenlijk niets aan. We gaan wel even wat eten  en rijden door naar de stad Batum(i)  Prachtige grote gebouwen, maar het verkeer is chaotisch. We rijden weer terug naar Turkije en staan dan een uur  bij de grens.

 

                                              Grensovergang Georgië -Turkije

De kledingwinkeltjes zijn inmiddels dicht (balen) en in Hopa vinden we een plek voor een internetcafé, waar we deze blog kunnen versturen en overnachten.