14 april

Uitgezwaaid door 4 politiemensen gaan we om 10.00 uur richting Isparta. Om ons heen allemaal besneeuwde bergen. Het is weer prachtig weer. ’s Morgens 14  graden, maar al snel rond de 25 dus heerlijk weer. In Isparta is de Kipa extra open, een heel groot warenhuis en het is zondag en nog heerlijk rustig. Er is ook WIFI . We gaan naar het meer Egirdir Gollu.  Tegen 15.30 uur vinden we er een prima plek. Een uur later  begint het hevig te waaien en we verkassen toch een stukje. Na het eten gaat het vreselijk onweren en regenen. Het blijft nog een tijd regenen.

15 april

Om 10.30 uur rijden we weg. Het is nog droog, maar het begint al heel gauw te regenen. Het gaat steeds harder maar de weg door het Kovada Milli Park is schitterend. Als we op de kustweg zijn blijft het nog uren regenen en onweren en na een paar dagen meer dan 25 graden is de 10 graden van nu wel echt wennen en Ria gaat maar weer op de winterkledingtoer, maar vlak voor Alanya  is het even droog. We kopen daar een nieuwe zonnebril voor Dick en ik ga mijn haar  laten knippen.

Als ik klaar ben hoost het al weer als een gek. Voorbij Alanya zien we een leuk restaurantje aan zee en daar gaan we  eten, en mogen we overnachten. Heel leuk en gezellig ,wel valt twee keer de stroom uit en zitten we in het donker. Jammer dat we al betaald hebben. Met de Iphone  als zaklamp gaan we terug naar de camper.  Eenmaal terug komen er heel grote hagelstenen op het dak, wel heel heftig en  we kunnen elkaar totaal niet meer verstaan.

16 april

 

Om 8.30 uur rijden we weg om een plaatsje aan de zee te vinden om te ontbijten. Het is mooi weer. We rijden langs vele kassen en bananenplantages en kopen  een trosje langs de weg. In Anamur,

het zuidelijkste puntje van Turkije, (we zien zelfs cyprus liggen) spreken we verschillende mensen, de een wil van alles weten wat we nog gaan doen, de ander geeft ons amandelen en ik koop er weer heerlijk vers brood, zo lekker , maar dat weten we al. We rijden terug naar de grote kustweg, maar onderweg worden we tot stoppen gemaand door een arm uit het raam. Het blijkt Mustafa te zijn die 39 jaar in Vlaardingen heeft gewoond en die graag even in het Nederlands wil praten. In Silifke gaan we de weg af om wat bijzondere  vogels te spotten in de Goksu Delta, maar we schrikken erg als we daar, 12 km. van de grote stad een armoe zien, die we daar niet verwachten. Heel veel mensen wonen daar in tenten. We voelen ons erg gênant in onze grote camper. We geven nog wat chocolade-eitjes aan een paar kinderen, een van hen antwoordt in keurig engels :nice to meet you.  Terug op de grote weg zijn we er nog van onder de indruk. We kopen aardbeien langs de kant van de weg.  We overnachten op een grote open plek aan zee. Wel veel verkeers lawaai, maar het iets niet anders, het is inmiddels 20:15 uur en al donker.

17 april

We ontdekken nu pas dat we op een voormalige camping hebben gestaan, waar we 0m 10.15 uur vertrekken naar Adana. Het is mooi weer onderweg maar inde miljoenenstad  Adana regent het pijpenstelen. We vinden een mooie plek in een sportpark bij een verenigingsgebouwtje.

18 april

Om 10.00 uur vertrekken we lopend naar de Centrale Moskee Sabanci. Deze moskee is in 1998 voltooid en is de grootste van Turkije.   
We mogen erin en zijn alleen met de stofzuigers en andere schoonmakers aanwezig in de schitterende moskee met 6 gewijde minaretten van 99 meter hoog en een koepel van 54 meter. Er kunnen 20.000 mensen in. We geven een vrijwillige gift. Verder naar de Romeinse Stenen Brug uit de  2^de eeuw met 14 bogen. Dan naar de Grote Moskee uit 1541 met een achthoekige minaret en zwart en wit marmer  kenmerkend voor de Syrische religieuze architectuur. Buiten de poort zit een schoenpoetser en Dick zijn schoenen zijn wel toe  aan een poetsbeurt. Dan gebeurt er  iets merkwaardigs, eerst worden de schoenen ingesmeerd, dan wordt er in het uitwrijfdoekje gesnoten en dan wordt daar mee uitgewreven en op het laatst gaat er nog wat spuug overheen, maar het moet gezegd worden , hij heeft nog nooit zulke nette schoenen gehad.  Verder naar de Overdekte Bazaar, een wirwar van straatjes met kleine naaiateliertjes, ijzerwerkplaatsjes etc. We lunchen heerlijk met een soort opgerold deeg met daarin  kip, tomaat , sla etc.  met daarbij Ayran (een zoute karnemelk/yoghurtdrank) voor Dick en voor mij lekker koel water. Dan terug naar de camper. Eerst uitrusten en dan op weg naar Cappadocie. Dit gaat over een bergweg  die op het hoogste punt 1372 m hoog is. Het houd wel op maar het is een erg mooie weg. Uiteindelijk komen we om 20.00 uur aan in Pozanti en gaan staan bij het plaatselijke ziekenhuis. Om 00.30 uur wordt er op de deur geklopt, het is de politie, we mogen daar niet staan, maar omdat het al zo laat is, stuurt hij ons toch niet weg.

19 april

We gaan vroeg weg, want we zijn duidelijk niet welkom. We ontbijten ergens anders en rijden over een pas van 1600 meter, maar ervaren het zo niet omdat we al een hele tijd op een hoogvlakte rijden van zeker 1000 meter hoog. Er zitten hier ook bijna nog geen blaadjes aan de bomen, altijd een rare gewaarwording.  We komen aan in Nevsehir en gaan door naar Uchisar waar we rotswoningen bekijken , heel indrukwekkend.

Een stukje verder vinden we een camping met alles erop en eraan.  We besluiten er meteen te gaan staan.   Binnen het half uur begint het echter ontzettend te regenen en ook Internet is verdwenen.