4 april

We gaan om 10.45 uur weg bij Erik en zijn om 19.30 uur voorbij Würzburg. Staan prettig bij een of ander oefenzaaltje van een bandje.

5 april

Om 9.15 uur willen we weg, maar dan klinkt de grafstem van Dick : de verwarming is kapot. Aangezien het nog erg koud is moet er snel wat gebeuren omdat anders het water van de camper wordt weggegooid. We zitten al met het alarmnummer van onze verzekering in de hand als hij ineens weer aanslaat. Gelukkig. Om 11.45 uur passeren we de Oostenrijkse grens en kunnen daar vignetten kopen voor Oostenrijk en Hongarije in een keer. 75 km voor de Hongaarse grens passeren we de 100.000km van onze camper.Om 15.30 uur gaan we de grens bij Hongarije over. Rond 18.00 uur bij Boedapest en bij Kecskemet zoeken we een restaurant om hopelijk te overnachten en te eten.

We vinden er een  in een molen waar we kunnen betalen met Visa , overnachten  en heerlijk eten voor 25 euro incl. wijn en koffie met zijn tweeën.

6 april

9.30 uur weg en om 10.30 uur de grens naar Servië over [zonder problemen ook al is het geen EU land], geen mooi  land maar goede wegen en bewegwijzering. Overal tol betalen, maar niet duur en met Visa betalen, uiterst goed geregeld en alles ook in het engels, een verrassing. We zien langzamerhand de amandelboompjes in bloei en steeds meer blaadjes  aan de bomen. Het is buiten steeds warmer.  Om 18.15 uur de grens naar Macedonië  over, ook zonder tijdsverlies. Bij een prachtig 4sterrenhotel met uitzicht op een meer overnacht en we, omdat er nergens campings zijn. We eten weer ontzettend lekker voor een zeer schappelijke prijs.  We zitten daar buiten omdat de temperatuur nog steeds boven de 20 graden is.

7 april

Vannacht hevige storm en daarna hevige regen. Om 10.00 uur weg en om 12.00 uur passeren we snel de grens van Griekenland. Het regent nog steeds hevig. Even het kustplaatsje Kavala ingereden om te pinnen (euro’s).  Om 17.15 uur bij de griekse grens dat gaat snel i.t.t. de turkse daar zijn we 2  ½ uur bezig om eerst een visum a  15 euro te bemachtigen en daarna  allerlei loketten te bezoeken, waar volgens ons steeds weer dezelfde dingen worden gevraagd en bekeken en bestudeerd en met een vinger typend in de computer gezet.
Om  19.45 uur (hier in Turkije 20.45 uur en inmiddels helemaal donker)  zijn we toch weer aangewezen op een eettent waar we kunnen staan en overnachten  en met  Euro’s betalen. Wel heel erg luxe, drie keer achterelkaar uit eten.

 

 

8 april

Vannacht worden we eerst opgeroepen tot het gebed, een uur later worden er allerlei mededelingen gedaan door luidsprekers (!!!) . Toch slapen we daarna nog wel even ondanks, koerende duiven, blaffende zwerfhonden en twee kraaiende hanen.   We gaan eerst in het plaatsje Ipsala geld pinnen  en brood kopen .  Een stuk verder zien we een Kipa extra, een heel grote winkel met allerlei levensmiddelen maar ook kleding, apparatuur etc.  Daar even gekeken en dan weer verder. Als men zegt, hoe ouder hoe wijzer, gaat dat voor ons niet op want we moeten weer zo nodig van de grote weg af om bij de zee te komen, maar al wat we zien is een steeds slechter wordende nog wel verharde weg, die plotseling overgaat in een verhard zandpad. Dick rijdt door omdat er geen andere mogelijkheid meer is, maar de auto gaat steeds meer glibberen op de natte klei en naast ons is het toch een heel stukje lager.  Hij durft ook niet te stoppen want dan gaan we zeker vastzitten. Op een gegeven moment kan hij toch draaien en gaan we glibberend het stuk weer terug.   Eindelijk op de grote weg richting Cannakale, eerst nog tot aan de punt gereden van het schiereiland, een prachtige weg door een natuurreservaat en toen terug tot bijna bij de veerpont. We blijven staan op een parkeerterrein tegenover een ruïne.

9 april

Na wederom opgeroepen te zijn voor het gebed, wat  we beantwoorden met wat gesmoorde vloeken, blijkt de ruïne (een oude vesting)  tegenover ons een zeer geliefd punt te zijn voor kinderen en toeristen . Vanaf  7.00uur rijden er bussen af en aan met vooral oost-aziatische toeristen en die maken een lawaai.
Om 9.15 uur rijden we weg en om 9.20 uur zitten we op de veerpont naar Cannakale.

Van de boot af begint de grote zoektocht naar een camping. Via Ezine volgen we een mooie kustweg richting Edremit. Wegen worden steeds slechter en als we al een bordje camping zien, dan is die dicht. In Avaylik zien we een tourist office. De man daar zegt dat alles nog dicht is, het is nog te vroeg in het seizoen. Toch belt hij iemand op die bereidt is de poort voor ons te openen. Zelfs met een adres vinden  na  allerlei omzwervingen om 16.00 uur eindelijk de  camping. Planning is om morgen hier ook te blijven.